KiMsObI

[b]Title: SF
Part : 02
Author: KiMjoiN
Couple: YOOSU
Author note : ฟิคเรื่องนี้เป็นเพียงจินตนาการของผู้แต่ง บุคคลในเรื่องไม่มีส่วนเกี่ยวข้องแต่งอย่างใด

ysysysysysysysysysysysysysysysysy

ยูชอนเดินเข้าไปในบ้านที่มีร่างเล็กนอนลืมตาอยู่บนโซฟา  จุนซูมองตามร่างที่เดินเข้ามาใกล้ ๆ  ไม่รู้จะทำเป็นว่าหลับไปทำไมเมื่อยูชอนเห็นแล้วว่าตัวเองตื่นอยู่  จุนซูจึงต้องจำใจลุกขึ้นนั่ง  เอามือลูบหน้าตัวเอง  ลบความอ่อนแอร์ที่อีกฝ่ายอาจจะมองเห็นออกไป

“นายจะนอนที่นี้หรือจะกลับไปนอนที่บ้าน”  จุนซูถามขึ้นเมื่อเห็นอีกฝ่ายนั่งลงข้างกัน  ยูชอนกอดกระชับไปที่เอวพร้อมกับดึงอีกฝ่ายให้เข้าหาตน  จุนซูจับทับมือของอีกฝ่ายมองไปที่ตาของยูชอนเขาเห็นอะไรบางอย่าง  บางอย่างที่ทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นถี่ขึ้น  แรงขึ้นตามมือหนาของอีกฝ่ายที่กำลังลูบไล้อยู่ที่เอวคอด  จุนซูจับมืออีกฝ่ายพยายามดึงให้มันหลุดออกจากตัว  แต่แรงที่รัดเอวบางนั้นแน่นเกินไปจึงไม่สามารถทำให้จุนดึงให้หลุดได้  ยูชอนแอบยิ้มเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเกิดอาการประหม่าขึ้นมา

“ฉันจะนอนที่นี่  กับนาย”  บอกอีกฝ่าย ย้ำให้แน่ใจ  จุนซูลบสายตาอีกฝ่ายแต่อีกฝ่ายกลับรั้งใบหน้าเล็กให้หันมาเผชิญหน้าขอลตน  นัยน์ตาของยูชอนเหมือนจะสะกดให้ตัวเขาแข็งนิ่งไม่ขัดขืน ใบหน้าหล่อเหลาเข้ามาใกล้เรื่อยๆ โดยที่จุนซูเองไม่ได้ตั้งตัว  รู้สึกอีกที...ก็ตอนที่ริมฝีปากอุ่นๆแนบชิดลงมา
    เป็นเพียงการแตะแผ่วเบา เหมือนแค่เฉียดๆเท่านั้น  หากทว่าแค่ความเบาบางนั้นดั่งสัมผัสจากปีกผีเสื้อกลับฝากความร้อนระอุไว้จนเกินจะตั้งตัว  จุนซูหลับตาลงเมื่ออีกฝ่ายยังคงไล้จมูกโด่งอยู่ตรงแก้มเนียน  ไม่ได้ขัดขื่นเหมือนที่ตั้งใจ  และต้องลืมตาขึ้นเมื่อสัมผัสจากอีกฝ่ายหยุดเพียงแค่การห้อมแก้มใสเท่านั้น  สายตาที่สบกันสื่อความหมายอะไรได้หลากหลาย  ต่างฝ่ายต่างหลงใหล  ต่างฝ่ายต่างยอมรับความรู้สึกที่มีต่อกัน

“นายจะให้ฉันนอนด้วยไหมล่ะ”  ถามอีก  แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือ  การพยักหน้าจากอีกฝ่ายเท่านั้น  ยูขอนยิ้มเจ้าเล่ห์

‘ไร้เดียงสาจริงน่ะจุนซู’  ยูชอนคิดในใจ

“แล้วนายจะให้ฉันนอนที่ไหนล่ะ”  อีกคั้ง  แต่ครั้งนี้จุนซูเงยหน้าขึ้นมามอง สายตาไม่แน่ใจในสิ่งที่ได้พูดไป

‘นั้นซิ แล้วจะให้ยูชอนนอนห้องไหนล่ะ’

“เอ่อ.. คือ” จุนซูอ่ำอึ่งอยู่สักพัก  ยูชอนก็ตัดสินใจดึงแขนเล็กเข้าไปในห้อง

“ในเมื่อไม่รู้ว่าจะให้ฉันนอนไหน  งั้นฉันก็นอนที่ห้องนายน่แหละ”

“หา  อะ  อะไรน่ะ  นะ  นอน  ห้องฉัน  ไม่ได้น่ะ”  เมื่อสติกลับคืนมาก็โวยวาย  แต่ไม่ทันเสียแล้ว  เมื่ออีกฝ่ายได้ลากตัวเองเข้าไปในห้องเสียแล้ว

“ก็ไม่เห็นเป็นไรเลย  เราก็นอนด้วยกันอยู่แล้วไม่ใช้หรอ”  อีกฝ่ายว่า

“แต่นั้นมันนอนกันคนละห้องกันน่ะ”

“ตอนเด็ก ๆ  ฉันก็มานอนกับนายออกจะบ่อย  ป่ะ  ฉันง่วงแล้ว”  ปากบอกว่าง่วง  แต่สายตาที่มองมานั้นเจ้าเล่ห์อย่าบอกใคร  จะปฏิเสธก็ไม่ทันแล้วเพราะคนที่ลากมาไวยังกับอะไรมารู้สึกตัวอีกทีก็ถึงเตียงนอนแล้ว

ยูชอนค่อย ๆ  ดึงร่างเล็กให้ลงมานั่งข้าง ๆ  อย่างเบามือ  สายตาที่มอง ทำให้จุนซูใจสั้น  เต้นแรง  ไม่ใช่ว่าไม่รู้ว่าอีกผ่ายกำลังจะทำอะไร  เพราะเค้าไม้ไรเดียงสาขนาดนั้น  แต่ที่ไม่ขัดขื่น  นั้นเพราะตัวเค้าเองก็ไม่สามารถปฏิเสธเสียงจากในใจได้เหมือนกัน  ขอแค่ตอนนี้  มีความสุขให้มากที่สุด  พรุ่งนี้จะเป็นยังไง  มันเป็นเรื่องของวันพรุ่งนี้

“แค่นอนเฉย ๆ  น่ะ”  จุนซูพูดขึ้นดักทางของอีกฝ่ายที่ตอนนี้มื่อหนากำลังลูบไล้อยู่แถวสะโพกกลม 

“ก็นอน ๆ  เฉย ๆ  ไง  นายคิดว่าฉีนจะทำอะไรล่ะ”  ไม่ใช่ไม่อยาก  แต่ต้องห้ามใจ  ในเมื่อเรื่องระหว่างเค้ากับอีกคน  ก็ยังค้างคา  แถมเค้ายังรู้อีกว่า  ร่างเล็ตรงนี้นั้น  เป็นคนท่แคร์ความรู้สึกของเพื่อนมากขนาดไหน  เค้าจะไม่มีวันทำให้จุนซูต้องลำบากใจเป็นอันขาด  แม้ว่าตัวเค้าเองจะเป็นยังไงก็เถอะ  แต่ตอนนี้ขอหาเศษหาเลยนิด ๆ  หน่อย ๆ  ไปก่อนล่ะกันเนอะที่รัก

 

Ysysysysysysysysysysyssysysysysysysysysysysysysysysysysysys
“นี่  ไหนนายบอกว่าไม่ดึกไง  แล้วนี่อะไรอ่ะ  สามทุ่มแล้วน่ะ  เผื่อยูชอนมารอฉัน  เค้าจะไม่คิดว่าฉันกลับไปแล้วหรือไง”  เสียงหวานของอีดงแฮตะคอกใสอีกคนที่ตอนนี้กำลังเดินนำหน้าอยู่

“มันจะดึกยิ่งกกว่านี้  ถ้านายมั่วแต่บ่น  แล้วก็พูดมากอยู่แบบนี้อ่ะ”  อีกฝ่ายว่าแต่ก้ไม่ได้หันไปมองว่าอีกฝ่ายที่เป็นแค่ปลานี่โม่  แต่ตอนนี้กำลังกลายร่างเป็นเป็นปลาฉลามไปแล้ว

“ไอบ้าเอ๋ย”  สบถเสียงดังพร้อมกับเดินเร็ว ๆ  ผ่านหน้าของคิบอมไป  แต่ก่อนที่จะเดินผ่านไป  ก็ได้เตะเข้าไปที่ต้นขาของอีกฝ่ายไปหนึ่งดอก  เมื่อเดินพ้นอีกคน  ก็หันมามองหน้า  พร้อมกับแล็บลิ้นปลิ้นตาใส่อีกคน  ส่วนคิบอมที่ตกใจเล็กน้อยที่อีกฝ่ายกล้าทำกับตัวเองถึงขนาดนั้น  ก็ได้หยุดเดิน  แล้วก็มองไปที่ร่างเล็ก  ที่กำลังเตรียมตัววิ่ง  ถ้าเกิดเค้าอยากจะเอาคืน

สีหน้าเรียบเฉยจากอีกฝ่าที่ส่งมา  ส่งผลให้อีดงแฮกลื่นน้ำลายแทบ  นี่ไอ้บ้านนั้นจะเอาคืนกรูไมว่ะ  แต่ด้วยนิสัยไม่ยอมคนอย่างเค้ามีหรือที่จะแสดงให้คนอย่างนั้นได้เห็นถึงความหวาดกลัวเล็ก ๆ  ในแววตา  ไม่มีซะหรอก

“ชริส์  นึกว่าจะแน่”  ว่าเข้าไปนั้นเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ได้โต้ตอบกลับมา  แต่กลับเผยรอยยิ้มน้อย ๆ  ตรงมุมปากเมื่อดงแฮได้หันหลังไปแล้ว

“น้องสาว  ไม่กลัวโดนฉุดหรือไงจ้ะ  ถึงได้เดินคนเดียวแบบนั้นน่ะ”  คิบอมล้อขึ้นเมื่อเห็นหลังไว ๆ  ของอีกฝ่าย

“ฉันเป็นผู้ชาย  ไอ้บ้า”  ตะคอกกลับมา

“อ้าวฉันก็นึกว่าเป็นผู้หญิงเสียอีก  เห็นหน้าหวาน ๆ” 

“ไม่เคยตายหรือไง  นายนะ”  ว่าพร้อมกับหันมาเผชิญหน้ากับคิบอม  รอยยิ้มที่ปรากฎในหน้าของอีกฝ่าย  ยิ่งทำให้หน้าหวานอารมณ์เดือดขึ้นไปอีก  เดินกลับไปหาอีกคน  ที่ยื่นรอเมื่อเห็นว่าอามรมณ์ของคนที่เค้าพยายามแกล้งมานั้น  กำลังได้ผล  หน้าบูดบึ้ง  ที่ตอนนี้ได้มายื่นอยู่ตรงหน้า  คิบอมยิ้มน้อย ๆ  นั้นยิ่งทำให้อิดงแฮโกรธขึ้นไปอีก  กัดปากตัวเองเพื่อระงับอารมณ์โกรธ 

“นายกล้าดียังไง  มาว่าฉันเหมือนผู้หญิง”  ถามเสียงเย็น  แต่อีกฝ่ายก็แค่หยักไหล่  พร้อมกับมองไปที่ใบหน้าของอีกฝ่ายบอกเป็นนัย ๆ  ว่า  หลักฐานอยู่ตรงหน้า  นั้นดงแฮยิ่งระงับอารมณ์ไม่อยู่

“ฉันถามทำไมไม่ตอบ”   คราวนี้อารมณ์ใกล้ระเบิดแล้ว  แต่คิบอมก็แค่ดันให้อีกฝ่ายหลีกทางไปจากเส้นทางเดินของตัวเองเท่านั้น  ดันเบา ๆ  ดงแฮก็เสไปตามแรงมือแล้ว 

อิดงแฮยื่นกัดปาก  ไม่เคยมีใครกล้ามาว่าเค้าแบบนี้  นายนี่เป็นใคร  ถือดียังไงมาว่าเค้าแบบนั้น  คนอย่างอิดงแฮไม่เคยมีใครกล้ามายามกันได้ถึงเพียงนี้  คิดได้ดังนั้นก็หันหลังกลับไปหาอีกคนที่เดินไปได้ไม่กี่ก้าว  พร้อมกับกระชากอีกคนให้หันมาพร้อมกับปล่อยหมัดลุ้น ๆ  ไปที่ใบหน้าคมของอีกฝ่ายเต็มแรง

ปึก~~~~~
เสียงกระเป๋าที่คิบอมถืออยู่ตกกระทบกับพื้น  ด้วยแรงอันมหาสานที่เกิดจากอามรมณ์โกรธจากอีกฝ่าย  นั้นจึงทำให้คิบอมเสไปเล็กน้อยจากการทรงตัวไม่ทัน  คิบอมค่อย ๆ  หันมามองอีกฝ่ายที่ยื่นหอบหายใจจากการออกแรงใส่หมัดอย่างเต็มที่  แววตากร้าวที่คิบอมส่งมา  นั้นทำให้ดงแฮตกใจต้องก้าวถอยให้หางจากอีกคนให้ได้มากที่สุด  แต่ด้วยแรงโกรธจึงทำให้ดงแฮไม่กลัวอะไรอีกแล้ว  ก็ใครทำให้เค้าโกรธได้มาถึงขนาดนี้ไม่มี  จะมีก็แค่คน ๆ  นี้เท่านั้นที่กล้า  คน ๆ  นี้พร้อมจะหาเรื่องเค้าได้เสมอ  เพียงแต่ว่าเค้าเองนั้นแหละ  ที่มักจะทำเป็นไม่สนใจ  พยายามไม่ใสใจในสิ่งที่คิบอมทำกับตัวเอง  ทุกอย่าง  พยามยามมองข้ามการกระทำอีกคิมบอมทำทุกอย่าง 

แต่ขนาดว่าทำเป็นไม่แคร์ไม่สนใจแล้ว  แต่ทุกครั้งที่เผลอตัวสายตาเค้าก็มักจะอยู่ที่ คน ๆ  นั้นอยู่เสมอ  ไม่เข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้น 

“ฮ๊ะ”  เสียงร้องอย่างตกใจจากร่างเล็ก  เพราะมัวแต่คิดอะไรนิดเดียวเลยไม่ทันได้เห็นว่าคนตัวเองต่อยไปนั้นตอนนี้ได้มาถึงตัวแล้ว

อย่างไม่ทันได้ตั้งตัวเมื่ออีกฝ่ายได้ประกบปากลงมาอย่างนักหน่วง  ร่างสูงกดย้ำไปแรง ๆ  ที่กลีบปากบาง  พยามยามสอดแทรกลิ้นร้อนไปในโพร่งปากแต่อีกฝ่ายพยายามปิดปิดปากที่กำลังจะถูกรุกรานมากไปกว่านี้  แต่มีหรือคนอย่างคิมคิบอมจะยอมปล่อยง่าย ๆ  ฟันคมกัดไปที่ริมฝีปากบางอย่างแรง  นั้นทำให้คนที่ปิดปากอยู่ต้องร้องออกมา  นั้นจึงเป็นการเปิดปากเล็กให้เผยอออกลิ้นร้อนจึงได้แทรกเข้าไปตักต่วงคามหวานได้อย่างเต็มที่

“อื้อ  อ  อะ ไออ้า  อ่อยยยย”  เสียงอู้อี่ดังเล็ดลอดออกมาจากปากเล็กที่โดนปิดด้วยริ้มฝีปากหนาของคิบอม  มือเล็กพยามทุบอกแกร่งให้ออกไปจากตัว  เท้าที่คอยทีบอีกฝ่ายตอนนี้กลับถูกคิบอมหนีบไว้กับขาตัวเอง  จนไม่สามารถดิ้นร้นได้อีก

มือเล็กรั่วทุบลงไปที่อกเมื่อรู้สึกว่าอากาศหายจเริ่มขาดช่วง  และนั้นเองจึงทำให้คิบอมต้องจำใจถอนปากออกมา  แต่ก้ไม่ที่เดียว  เมื่อคิมบอมทำเพียงแค่เลื่อนริ้มฝีปากมาดูดซับความห้อมหวานตรงแก้มใสแทน  ไล่ลงไปเรื่อย ๆ  ตามลำคอขาวผ่อง  ที่ส่งกระทบกับแสงนิออนที่อยู่เหนือหัวของทั้งคู่

มือหนาค่อย ๆ  เลื่อนลงรวบเอวบางเมื่อรู้สึกได้ถึงแรงต้านที่ค่อย ๆ  ผ่อนแรงลง  ดงแฮอ่อนระทวยให้อ้อมอกของอีกฝ่าย  แรงหายใจที่แรงขึ้น  นั้นทำให้คิบอมรับรุ้ได้ถึงความต้องการของร่างบาง  แต่บางอย่างที่กระทบเข้ากับแก้มสาก  ความชื่นจากน้ำตาของฝ่าย  ทำให้ความรู้สึกกระเจิดกรเจิงของร่างสูงได้หยุดชะงัก  ถอนริ้มฝีปากอออกมาจากปากเล็ก  ก็ได้เห็นน้ำตาที่ไหลรื้นเต็มสองข้างแก้มใส

การการสั้นน้อย ๆ  จากร่างบางทำให้ความรู้สึกผิดเกิดขึ้นในใจ  มือหนาปล่อยให้อีกฝ่ายเป็นอิสระทันที่  พร้อมกับคำขอโทษละล่ำละลัก  เค้าทำตัวไม่ถูกเมื่อเห็นน้ำตาจากอีกฝ่าย  รู้สึกเจ็บลึกในอกไม่สามารถอธิบายได้  สิ่งที่ทำไปมันเป็นเพียงแค่อารมณ์ชั่ววูบ  ด้วยความโกรธที่อีกฝ่ายได้ทำรายร่างกาย  ตอนแรกแค่อยากจะสั่งสอนให้  คนอย่างอิดงแฮได้รู้ถึงความหวาดกลัว  แต่เมื่อได้ยอู่ใกล้ ๆ  เค้ากลับห้ามตัวเองไว้ไม่ได้  จึงได้ทำสิ่งที่ไม่ควรทำลงไปแบบนั้น

“ฉันขอโทษ”  พูดพร้อมกับก้มหน้างุดไม่กล้าสบตาจากอีกฝ่าย  กลัวเหลือเกินว่าสายตาที่มองมา  กลัวจะเป็นสายตาแห่งความชิงชัง  ถ้าเป็นแบบนั้น  เค้าคงอยู่ไม่ได้ 

“..”

“กลับบ้านเถอะ  เดียวฉันไปส่งนายเอง”  พูดได้เท่านั้นก็จังมือเล็กให้เดินไปกับตัวเอง

Ysysysysysysysysysysysysysysysysysysysysysysysysysysysysysysysysysys
เช้าวันนี้จุนซูตื่นขึ้นมาพร้อมกับใครอีกคนที่ไม่คิดว่าจะเป็นไปได้  ใบหน้าหล่อกำลังนอนหลับสบายอยู่ข้าง ๆ  เค้า  ตาที่หลับพริ้มอยู่นั้น  มันช่างเหมาะกับใบหน้าของอีกฝ่ายเหลือเกิน  จุนซูยกมือขึ้นลูบไล้ข้างแก้มสากอย่างเบามือ  เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายได้รู้สึกตัวตื่นขึ้นมา  แต่ก็ต้องตกใจเมื่อยูชอนได้ลืมตาขึ้นมาทันที่

“อ๊ะ”  เมื่อเห็นว่าร่างสูงลืมตามือที่กำลังลูบแก้มสากอยู่ก็รีบดึงกลับทันที่  แต่ก็ไม่ทันมือหนา  ที่นับหมับก่อนที่ร่างบางจะดึงกลับ

“แอบเต๊ะอั๋งคนกำลังนอนหรอ  ฮืม”  ยูชอนแซวเมื่ออีกฝ่ายเอาแต่หลบตาไปทางอื่น

“เปล่าซะหน่อย”  เสียงปฏิเสธแสนเบา

“เห็น ๆ  อยู่”  ยูชอนว่า  พร้อมกับยกมือเล็กที่ตัวเองจับอยู่ชูขึ้นมา  แววตายิ้มเจ้าเล่ห์  จุนซูยิ่งก้มหน้าลบซ้อนความอายยิ่งขึ้น

“ฮ่า ๆ  ฉันยังไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย”  พูดจบก็เอามือเล็กทาบไว้ที่เดิมบนแก้มสาก

“ฉันรักนาย”  อยู่ ๆ  ยูชอนก็พูดขึ้นแล้วก็ดึงร่างเล็กเข้ากับอกกว้างของตนเอง  ร่างสองร่างนอนกอดกันอยู่แบบนั้นอีกสักพักก่อนที่จุนซูจะผลักให้ยูชอนไปอาบน้ำ  เพราะนี้มันก็จะสายแล้ว  เดียวไปเรียนไม่ทัน

“ไปอาบน้ำเถอะ ฉันมีเรียนเช้า”  จุนซูบอกกับอีกฝ่ายที่กอดเค้าไม่ยอมปล่อยแหม่ว่าจะผลักแรงสักเท่าไรก็ตาม

“อื้ม”  เสียงอืออึ้งดังขึ้น  แต่อ้อมกอดก็ไม่ได้คลายลงเลยนั้นจึงทำให้จุนซูต้องเอามือตีไปที่ไหลกว้างเพื่อให้อีกคนยอมปล่อยตนเอง

“ฮ่า ๆๆๆ”  เสียงหัวเราะจากอีกฝ่ายดังออกมา 

“นี่นายแกล้งฉันหรอ  ไอ้บ้า  ห่ะ”  จุนซูว่าเขาไป 

“ก็นายอยากน่ารักทำไมล่ะ”  ตอบพร้อมกับขโมยห้อมแก้มของอีกฝ่ายฟอดใหญ่  แล้วก็เด้งตัวเองให้ออกจากเตียงอย่างเร็วที่สุด  ก่อนที่มือเล็จะทันได้ตีเขาอีก

 

ณ มหาวิทยาลัยของอีกวัน

กลุ่มเพื่อน ๆ  ของจุนซูและดงแฮนั่งคุยกันอยู่ที่ม้านั่งประจำตึกภาควิชาของตัวเอง
“พวกนายเป็นอะไรว่ะ  เงียบทั้งคู่เลย”  อีฮยอกแจถามขึ้นเมื่อสั่งเกตุเห็นเพื่อนสองคนของเค้าเงียบผิดปกติ  ไม่ว่าจะเป็นจุนซูหรือดงแฮ  ปกติทั้งสองคนนี้ถ้าได้ร่วมตัวกันแล้ว  มักจะชอบแกล้งคนอื่นเป็นชีวิตจิตใจ  และหนึ่งในนั้นคนที่มักจะโดนแกล้งก็คือ  อีฮยอกแจคนนี้

“..”

“..”  แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาจากเพื่อนทั้งสองคือความเงียบ  นั้นทำให้คนอย่าง อีฮยอกแจต้องไม่สบายใจไปด้วย 

จุนซูมองไปที่เพื่อนอีกคน  อีดงแฮ  มองอย่างรู้สึกผิด  ‘ฉันจะบอกนายดีไหมดงแฮ’[/b]

>>>>>>>>>TBC<<<<<<<<< 2.2 END จบแน่นอน[b]ค่ะ

[color=red]TALK

 นิดหนึ่ง ๆ 

ที่บอกว่าพาสนี่จะจบ  จริงก็จบน่ะค่ะ  แต่ว่า  มันยาวมาก ๆ  เลย  ต้องทำเป็น สองตอน

555

ปล. คำผิดยังมีเยอะเหมือนเดิม  อ่านไมค่อยเข้าใจก็ต้องทำใจน่ะค่ะ เพราะโจอินแต่งแล้วเป็นคนไม่ค่อยชอบตรวจทาน  เพราะเมื่อไหร่ที่ตรวจแล้ว  เนื้อเรื่องจะเปลี่ยนทันที เลยไม่ได้ตรจ ขอโทษจริง ๆ  ค่ะ[/color][/b]